Aan de vooravond van  mijn tweede reis naar India,samen met dochter Marlou, is  bij uitgeverij van Wijland mijn nieuwe fotoboek verschenen. Behalve foto's van het scholenproject in Muttom ,al jaren het goede doel van de larense parochie , zijn er ook veel foto's opgenomen van het leven in Zuid-India.

Een van de voordelen van het hebben van een dubbele pet is dat je op de ene plek schaamteloos reclame kan maken voor de andere. Aangezien ik verbonden ben aan het kunstcentrum Kijkoor kan ik dus middels deze digitale enclave de aandacht vestigen op een expositie van een bijzonder mens met bijzonder werk. Klaas Molenaar laat zich niet alleen inspireren door  feestdagen zoals kerst en oud en nieuw maar ook door de binnenkant van een kleurpotloden doos of de vlam uit een aansteker. Vanaf 14 januari is zijn werk te bewonderen in galerie Kijkoor op de eikenlaan 4 in Eemnes.

Het televisiemoment van het jaar was ,wat mij betreft ,het moment waarop het dochtertje van de astronaut haar vader in de ruimte toezong. Tot ieders verassing een sinterklaasliedje. En alsof de wereld niet bestond werd met evenveel enthousiasme het tweede couplet de ruimte ingeslingerd . Ik voeg hierbij mijn eigen nachtvlinder met antennes toe en heb het stof geblazen van de film "Contact"  om opnieuw te genieten van alleen de eerste twee minuten...

Onlangs  de inzendingen gezien voor het ontwerp van een nieuwe munt voor het WNF. Wat een diversiteit en wat een kwaliteit van de verschillende oplossingen! Ik vroeg me af wat ikzelf met zo'n opdracht zou doen en bedacht dat ik aan de ene kant van de munt de beeltenis zou plaatsen van een vervaarlijk opengesperde bek van een aap. De schreeuw om aandacht voor de goede zaak. Het zou een munt moeten zijn die bijna zeer doet aan je vingers. Aan de achterkant natuurlijk onze koningin,net zo hard schreeuwend.

Onlangs een oud boek gekocht om deze ene afbeelding. De andere pagina's konden dienen als verpakking van de aardappelschillen,van de laatste pagina maakte ik dit schilderij.Een kind met een gezicht dat me deed denken aan de Fayoum portretten .

Gisteren de nieuwe serie met Redmond O'Hanlon gezien die zijn 19e eeuwse helden achternagaat. Ik zag dat O'Hanlon in mijn huis woont,mijn gedroomde huis weliswaar ; overal boeken, schedels,curiosa  schilderijen , foto's. Hij verdenkt zijn boeken er van dat zij zich stiekem vermenigvuldigen als hij niet kijkt... Zijn fascinatie voor vogels vertaald zich in meters boeken,ik heb het slechts bij 1 papegaai gehouden .

Het is alweer een paar weken geleden dat ik door de Sahara liep.Samen met vrienden en onbekenden en onder zorgzame begeleiding van Marcia en Mouloud. Achteraf kreeg ik te horen dat deze hollandse dame en marokkaanse gids een klassiek geval van "grenzenloos verliefd"waren . Met de ogen gericht op een horizon die alleen maar grijnzend ligt te wachten omdat je na drie uur lopen nog niet dichterbij bent gekomen, valt het niet mee om af en toe stil te staan bij en in de leegte .Maar de foto die ik heb genomen van een kamelendrijver die hout sprokkelt  voor het vuur ,heeft geleid tot een nieuwe linosnede.Verder ontdekte ik  dat je  maar 1 echte vriend hebt in de woestijn en dat is de kameel die toevallig de hele watervoorraad op zijn rug heeft. En behalve dit wapenfeit draagt hij ook de slaapmatten die vrolijk opwaaien zodat het kan gebeuren dat als je naar de grond kijkt jezelf ziet lopen in de schaduw van een gevleugelde kameel.

Deze week is de jonge zebra van eigenaar gewisseld. Het gaat naar Kim van de Kant die in december gaat promoveren. Ik was even getuige van liefde op het eerste gezicht in mijn atelier! Vorig jaar zag ik in  The National Gallery   "whistlejacket" een enorm schilderij van een paard door Stubbs. Behalve de weergaloze techniek (op handen en knieën verliet ik het museum) bleef er ook iets hangen van dat beeldvullende met
slechts 1 vorm. Toch kon ik het (weer)niet laten om de anekdote een plek te geven in mijn schilderij.